ابوالحسن شعرانی

0

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۵۹.

وی مردی بسیـار اهل علم و علاقه‌مند به دانش بود و هیچ­گاه از آموختن دست نمی‌کشید. به زبان‌های فرانسوی، ترکی، انگلیسی و عبری تسلط داشت. یکی از شاگردان از ایشان پرسید: «شما عبری را از چه کسی یاد گرفتید؟» فرمود: «از یک آخوند یهودی!»

آیت‌الله حسن‌زاده آملی نقل می‌کرد: «روزی از ایام تحصیل، برف شدیدی آمده بود و برای من تردیدی در رفتن به کلاس درس حاصل شد. سرانجام تصمیم به رفتن گرفتم و زمانی که به خدمت استاد رسیدم، مطلب را به عرض ایشان رساندم. ایشان فرمودند: ”وقتی به اینجا می‌آمدید آیا گدایان در خیابان مشغول گدایی بودند؟“ گفتم: ”آری.“ گفتند: ”آقا! درس تعطیل بردار نیست. همان‌طور که گداهای معمولی علی‌رغم برف و باران دست از گدایی برنمی‌دارند، گدا و طلبه علم نیز نباید به خاطر برف و باران از حضور در جلسه درس خودداری کند.“»

شدت علاقه به تدریس و علم‌آموزی هرگز او را از توجه به عبادات و اعمال مستحبی باز نمی‌داشت، چنان‌که در
وصیت‌نامه گهربارش به طالبان علم سفارش می‌کند: «طالب علم اوقاتی را که در راه علم صرف نمی‌کند، به عبادات مستحبی و نوافل اختصاص دهد و واجب است که قرائت قرآن کریم را در طول شبانه روز ترک نگوید.»

پاسخ دهید