حسنعلی مروارید

0

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۹۰.

پدرش، شیخ محمد­رضا مروارید، از فضلای وارستۀ مشهد بود و با عالم ربانی شیخ حسنعلی نخودکی، عقد اخوت و رابطۀ مودت داشت. ۹ ساله بود که از وجود پدر محروم شد و دوران کودکی و نوجوانی را با صبر و شکیبایی در کشاکش سختی‌ها و ناملایمات روزگار سپری کرد.

پس از رحلت میرزا مهدی اصفهانی به تدریس خارج فقه و معارف دینی پرداخت و نزدیک ۴۰ سال انبوهی از خوشه‌چینان علوم و معارف اسلامی را از چشمۀ جوشان دروس علمی و عملی خود سیراب ساخت. ایشان تسلطی کم‌نظیر بر معارف اهل بیت علیهم السلام و تبحری چشمگیر در فقه الحدیث و تفسیر روایات داشت. این مرد الهی از بزرگان مکتب تفکیک شمرده می‌شود که علاوه بر فراگرفتن آموزه‌های این مکتب به بسط و تبیین آن نیز همت گمارد.

در مشهد دو مدرسۀ علمیه توسط او تأسیس شد که تا امروز محل دانش‌اندوزی طلاب علوم دینی است. نماز جماعت وی همواره مورد استقبال مجاوران و زائران حرم رضوی و محل اجتماع علما و فضلا بود.

ساده زیستی و بی‌اعتنایی به عناوین اعتباری و ظواهر دنیوی از او شخصیتی ممتاز، مردمی و دوست داشتنی ساخته بود.

این عالم عارف نسبت به حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) و زیارت روزانۀ حرم مطهر رضوی ارادت و تقیدی خاص داشت و تا پایان عمر، با وجود کهولت سن این رسم دیرین را ترک نکرد. می‌فرمود: «من هرچه دارم از حضرت رضا(ع) دارم.»

 

پاسخ دهید