سید محمدباقر درچه‌ای

0
  • ولادت: ۱۲۶۴ ق. —   محل ولادت: درچه اصفهان
  • وفات: ۱۳۴۲ ق. —   محل دفن: اصفهان
  • محل تحصیل: اصفهان، نجف
  • اساتید: میرزا محمدحسن نجفی، سید حسین کوه­‌کمره­‌ای، میرزا حبیب­‌الله رشتی و …
  • شاگردان: سید حسن مدرس، سید حسین بروجردی، سید ابوالحسن اصفهانی و …
  • تألیفات: رساله­‌ای در جبر و تفویض، یک دوره فقه و اصول (۱۶ مجلد) و …

روحی عظیم داشت و تقوا و صفای باطن و بی­اعتنایی به دنیا در او مثال­‌زدنی بود. مکرر دیده بودند که سهم‌­های کلان امام برایش می­‌آوردند و او دیناری نمی­‌پذیرفت. با اینکه بیش از چهار پنج شاهی پول سیاه نداشت، وقتی سبب را می­‌پرسیدند
می­گفت: «فعلاً مقروض نیستم، خرجی فردا را هم دارم، معلوم نیست فردا و پس فردا چه پیش بیاید.»

یک ­بار به سفره­‌ای دعوت شده بود، میزبان پس از غذا قباله­‌ای برای امضاء، مشتمل بر مسئله­‌ای که علامه آن را حرام می­‌دانست، خدمت ایشان آورد. وی دریافت که غذا، شبهه رشوه داشته است. رنگش تغییرکرد و تنش به لرزه افتاد. به میزبان گفت: «من چه بدی به تو کردم که این زقّوم را به حلق من کردی؟» آشفته حال، در کنار باغچه مدرسه نشست و انگشت به گلو کرده و آنچه خورده بود پس داد و نفس راحتی کشید.

آیت­الله طیّب در خصوص جدیت و نظم مرحوم درچه‌­ای گفته ­است: «یازده سال در درس خارج  ایشان شرکت کردم، فقط یک ­بار درسشان تعطیل شد که آن هم چاره‌­ای نبود، زیرا خبر آوردند که برادرشان فوت کرده است. آقا فرمود: ”خدا رحمتش کند!“ خواست ادامه درس را بگوید، گفتند: ”آقا! ایشان وصیت کرده شما بر جنازه­‌اش نماز بگذارید.“ از این روی ناچار شد درس را تعطیل کند. ولی در حال پیاده رفتن به طرف تخت فولاد بالاخره درس را گفت!»

پاسخ دهید