عبدالاعلی سبزواری

0

ایشان یکی از علمای بزرگ نجف بود و به زهد و تقوا شهرت داشت. مدت ۵۰ سال در رشته‌های مختلف اسلامی به تدریس پرداخت، به فقاهت شهرت داشت، اما محدث و مفسر و اصولی نیز بود.

وی علاوه بر تحصیل علوم دینی به کسب معارف الهی و دست‌یابی به حقیقت ناب توحیدی همت گماشت. استاد سید محمدحسن قاضی در کتاب آیت‌الحق در مورد ایشان چنین می‌نویسد: «او در سجده‌های طولانی بعد از نماز صبح ملتزم ذکر یونسی بود، ذکری که از علامات و بشارت‌هایی است که این جماعت ]شاگردان قاضی[ به وسیلۀ آن از دیگران تمایز پیدا
می‌کنند … من می‌دیدم که به رغم شب‌بیداری پی‌درپی و التزام شدید به آماده ساختن درس‌ها، ملتزم حضور در اکثر اجتماعات است …»

فروتنی، بردباری، سکوت و ذکر کثیر خداوند، از ویژگی‌های او بود. حافظ قرآن بود و هفته‌ای یک بار قرآن را ختم
می‌کرد. در صحبت کردن بسیار محتاط بود و در جواب سؤال‌ها هم رعایت اختصار می‌کرد. هر شب در ساعت معینی به حرم مولی‌الموحدین علی(ع) مشرف می‌شد. به تهجد و نماز شب و نماز جعفر طیار و زیارت عاشورا ملتزم بود و بهترین احسان و هدیه برای اموات و ذوی‌الحقوق را چنین می‌دانست که به نیابت ایشان به زیارت حضرت سید­الشهداء(ع) برود و یا کسی را به نیابت برای زیارت بفرستد.

آخرین سال‌های عمر شریفش با حوادث خونین عراق و قیام مردم آن کشور مقابل حکومت بعثی مصادف بود. ایشان در این قیام، رهبری و هدایت مردم را بر عهده داشت. پس از وفات ایشان، حکّام بعثی ارتباط تلفنی بیشتر شهرهای عراق را با خارج قطع کردند. حکومت نظامی شدیدی حکمفرما شد، پیکر مطهرش را در منزل غسل دادند و پس از طواف در حرم امیرالمؤمنین(ع)، با نظارت مأموران امنیتی، در حالی که فقط پنج نفر از افراد نزدیک حضور داشتند، در مسجدی که سال‌ها آنجا نماز می‌خواند و درس می‌گفت به خاک سپردند.

پاسخ دهید