محمدرضا ربّانی تربتی

0

ایشان به دستور پدر حکیم و عارف خود، شیخ محمد­کاظم مجتهد ربانی، در کنار فقه و اصول به فراگیری حکمت و عرفان روی آورد. استعداد و ذوق کم­نظیر و صفای باطن و ریاضت­های مستمر علمی و عملی و همچنین درک محضر بزرگان در حوزه معارف عرشی، او را در عداد کرسی­نشینان حکمت و عرفان قرار داد.

وی علاوه بر کتب رسمی عرفان نظری، مشکلات مثنوی معنوی و اشعار حافظ را نزد حکیم میرزا مهدی آشتیانی فراگرفت. آیت­الله ربانی مانند بسیاری از علمای اهل معرفت، مثنوی مولوی را تفسیر انفسی و باطنی قرآن کریم می­دانست و بارها این شعر شیخ بهایی را می­خواند:

 

من نمی­گویم که آن عالی­جناب
مثنوی او چو قرآن مدلّ
هست پیغمبر ولی دارد کتاب
هادی بعضی و بعضی را مذلّ

در جلسات انسی که میان او و آیت­الله العظمی میلانی و با حضور علامه طباطبایی برگزار می­شد، با نغمه ملکوتی و سکرآور خود به خواندن اشعار حافظ و مثنوی و غزلیات مرحوم الهی قمشه­ای و مدح ائمۀ اطهار علیهم­السلام می­پرداخت و به قول آیت­الله میلانی آتشفشانی می­کرد که قلوب مستعد از خود بی­خود گشته و وارد فضای ملکوت می­شدند.

ارادت و خضوع  وی به ساحت قدس اهل بیت علیهم­السلام دیدنی بود. گاهی که می­خواست به حرم مطهر امام رضاu مشرف شود، با حالتی که حاکی از هیجان معنوی و بهجت باطنی و دائمی­اش بود، می­فرمود:

 

المنهلله که در میکده باز استوین سوخته را بر در او روی نیاز است

پاسخ دهید