محمدعلی اراکی

0
  • ولادت: ۱۳۱۲ق. —   محل ولادت: اراک
  • وفات: ۱۴۱۵ق. —   محل دفن: قم
  • محل تحصیل: اراک، قم
  • اساتید: حضرات شیخ عبدالکریم حائری، سید محمدتقی خوانساری، آقا نورالدین اراکی و …
  • شاگردان: شهید مهدی شاه­آبادی، شیخ علی پناه اشتهاردی و …

تألیفات: حاشیه بر العروه الوثقی و …

ویژگی ایشان در طول ۳۵ سال تدریس، پرهیز از زیاده­‌گویی بود. اعتقاد داشت که طالب علم باید قبل از حضور در درس، مطالعه کند. در زمان حیات استاد خود، آیت­‌الله سید محمد­تقی خوانساری، تواضع روح بزرگش اجازه نداد بر کرسی تدریس بنشیند و پس از رحلت آن جناب، به درخواست شاگردان به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت. ایشان درس و بحث را به چشم عبادت می‌­نگریست و می­‌فرمود: «اصل همه صلاح‌­ها تهذیب است و علم اگر توأم با تهذیب نباشد، مفید نخواهد بود.» و با وجود آنکه زمام مقام در دستش بود ولی زیر بار مرجعیت نمی­‌رفت.

قلبی رئوف و مهربان داشت. هر که از او التماس دعا می­‌کرد، خود را موظف می­‌دید که برایش دعا کند و برای همین اسم آن شخص و پدرش را می‌پرسید. در قنوت نافله شب­‌های جمعه دعای کمیل را می­‌خواند و هنگام تشرف به حرم ائمه اطهار علیهم السلام زیارت جامعه را از اول تا به آخر در حال قیام و بکاء می­‌خواند، گاه یک ساعت زیارت او طول می­‌کشید ولی با آن قد خمیده و پیری و ضعف مزاج شدید ابداً احساس خستگی نمی­‌کرد.

آیت‌­الله ­العظمی اراکی علاقه عجیبی به سادات داشت و با آن مقام بلند علمی می­‌فرمود: «من عبد عبید کلیه سادات هستم.» بارها او را دیده بودند که سر قبری می­رود و فاتحه می­‌خواند. پرسیدند: «آیا از خویشان است؟» فرمود: «نه؛ صاحب این قبر، داستانی از منقبت علیu برایم تعریف کرده و بر من حق پیدا کرده است!»

آیت‌­الله ­العظمی بهجت در روز ارتحال آن مرجع یگانه فرمودند: «ارتحال آیت­‌الله محمدعلی اراکی در این زمان و این شرایط مانند این است که پنجاه مرجع تقلید در یک زمان از دنیا رفته باشند.»

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۶.

پاسخ دهید