محمدمهدی محی‌الدین الهی قمشه‌ای

0
  • ولادت: ۱۳۱۸ق. —   محل ولادت: اصفهان
  • وفات: ۱۳۹۳ق. —   محل دفن: قم
  • محل تحصیل: اصفهان، مشهد
  • اساتید: حضرات ملا محمدهادی قمشه­‌ای، شیخ محمد حکیم خراسانی، آقا حسین فقیه خراسانی و …
  • شاگردان: محمدرضا ربانی، حسن حسن­زاده آملی، عبد­الله جوادی آملی
  • تألیفات: ترجمه قرآن کریم، حکمت الهی عام و خاص، شرح فصوص­‌الحکم فارابی، دیوان حکیم الهی و …

در دیوان اشعارش روح تولی به ساحت قدس ائمۀ اطهار علیهم السلام و ذوق لطیف و مشرب عرفانی او مشهود است. به خلوت شب و بیداری سحر بسیار انس داشت، قسمت اعظم غزلیاتش در این باب است. در قنوت نمازش بسیار گریه می­‌کرد. در عظمت شأن نهج­‌البلاغه می­‌فرمود: «برویم بهشت، نهج­‌البلاغه را خدمت امیر­المؤمنین درس بخوانیم تا بفهمیم حضرت چه فرموده است.»

زمانی ایشان کسالتی داشت، عرض کرد: «خدایا توسط جبرئیلت چند عدد لیمو برای ما برسان!» و هنوز چند لحظه­‌ای نگذشته بود که پیرمردی دق­‌الباب کرد و ده تا لیموی درشت و خوش­‌عطر آورد و گفت: «بفرمایید!»

یک‌­بار که برای حج مشرف شده بود، در صحرا از تشنگی بی­‌طاقت شد. سیدی آمد و ظرف آبی به ایشان داد. آیت­‌الله الهی قمشه­‌ای به آن سید گفت: «آبی به این شیرینی و خنکی نخورده بودم.» وقتی سیراب شد، آن سید بقیه آب را به سر و صورت او ریخت و وقتی سر بلند کرد سید را ندید.

آیت­‌الله حسن­زاده آملی درباره ایشان می­‌فرماید: «از اول تا آخر کلیات دیوانش و در همه آثارش یک کلمه لغو نمی­‌یابی، از فاتحه تا خاتمه شور و نوا و سوز و گداز است. خدا گواه است که محضرش نیز چنین بود. بیش از ده سال با او حشر و نشر داشتم یک کلمه ناروا و یک جمله بیهوده از او نشنیدم.»

آیت­‌الله بروجردی که خود در تفسیر قرآن تبحر داشت در مورد ترجمۀ ایشان می­‌فرماید: «هیچ ترجمه­‌ای را با ترجمۀ آقای الهی قمشه­‌ای مقایسه نکنید،کاری که ایشان کردند فوق­‌العاده است.»

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۱۱.

پاسخ دهید