میرزا احمد آشتیانی

0

فرزند ایشان، آیت‌الله میرزا محمد­باقر آشتیانی می‌گوید: «مرحوم والد پیوسته به قرآن کریم و عترت عشق می‌ورزید و ابراز علاقه می‌فرمود، تا حدی که در اعیاد هم دستور می‌داد یک نفر از رجال سخن، ذکر مناقب و مصائب اهل بیت نبوت علیهم‌السلام را بنماید. همواره به ما توصیه می‌کرد از قرائت قرآن همه روزه ولو چند آیه غفلت نکنید که موجب سعادت دنیا و نجات آخرت است.» این حکیم الهی هفته‌ای یک شب از جلسات شبانه را به تفسیر قرآن کریم اختصاص می‌داد.

حکایاتی از حیات طیبه این حکیم فرزانه نقل شده است که نشان از عنایات خاص الهی به ایشان دارد. زمانی که در فکر نام‌گذاری جزوه احمدیه بود، سیدی ناشناس وارد منزل شد. پس از احوال‌پرسی فرمود: «شنیدم کتاب دعایی مرقوم داشته‌اید!» آن را گرفت و پس از ملاحظه، فرمود: «نام آن را هدیه احمدیه بگذارید.» و بعد از اتاق خارج شد. از آنجا که کسی از تدوین آن کتاب اطلاعی نداشت، بسیار متعجب شد. از مستخدمین منزل پرسید: «این آقا کجا رفت؟» گفتند: «ما کسی را ندیدیم وارد شود که حالا بدانیم کی خارج شده است!»

آیت‌الله سید جلال‌الدین آشتیانی فضایل استاد را چنین می‌ستاید: «آن مرد بی‌نظیر آن چنان از تظاهر و ریا و خودنمایی مُبرا بود که حقیر احتمال می‌دهد، برشمردن حقوق فراوان او، چه بسا موجب رنجش آن روح پرفتوح شود. چنان جهات کثرت و خَلقی در جنبه حقّی او فانی شده بود که واقعاً تبدیل شده بود به ملکی در لباس انسانی.»

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۱.

پاسخ دهید