میرزا حبیب‌الله رشتی

0
  • ولادت: ۱۲۳۴ق. —   محل ولادت: املش رشت
  • وفات: ۱۳۱۲ ق. —   محل دفن: نجف
  • محل تحصیل: قزوین، نجف
  • اساتید: حضرات محمدحسن نجفی (صاحب جواهر)، شیخ مرتضی انصاری
  • شاگردان: سید محمدکاظم یزدی، آقا ضیاء­الدین عراقی، میرزا محمدحسین نائینی، سید ابوالحسن اصفهانی و …
  • تألیفات: بدایع الافکار، رسائلی در فقه و …

ایشان شخصیتی وارسته داشت و زهد و پارسایی­‌اش زبانزد بود. هدفش فقط تدریس بود و به شدت از ریاست پرهیز می­کرد. پس از شیخ انصاری از پذیرش مرجعیت امتناع ورزید و مردم را به مرجعیت میرزای بزرگ شیرازی دعوت کرد.

در دقت و احتیاط ضرب­المثل بود. به همین دلیل از پاسخ­گویی سریع و بدون تحقیق اجتناب می­کرد.

نظم در امور، یکی دیگر از ویژگی­های محقق رشتی بود. وی پس از ادای نماز مغرب و عشاء و پس از صرف مقدار کمی شام، اندکی می­خفت تا خویش را آماده راز و نیاز با معبود سازد.

از روی عمد تجاهل می­ورزید و شاگردان خود را نمی­شناخت؛ به این دلیل که از او اجازه اجتهاد نخواهند و تنها پای درسش بنشینند.

سپاسگزاری او در حق پدر و مادر کم­نظیر است. نمازهای والدینش را یک بار به تقلید از مراجع آنان و دو بار به اجتهاد خودش خواند.

وی در ادب نیز ممتاز بود. آنگاه که جان به جان­آفرین می­سپرد، هرچه پایش را رو به قبله دراز می­کردند، او پای خود را جمع می­کرد و در بیان علت می­فرمود: «چون وضو ندارم، پایم را رو به قبله دراز نمی­کنم.»

پاسخ دهید