میرزا حسین خلیلی تهرانی

0
  • ولادت: ۱۲۳۰ق. —   محل ولادت: نجف
  • وفات: ۱۳۲۶ق. —   محل دفن: نجف
  • محل تحصیل: نجف
  • اساتید: حضرات میرزا خلیل خلیلی (پدر)، ملا علی خلیلی (برادر)، شیخ محمدحسن نجفی (صاحب جواهر) و …
  • شاگردان: سید احمد کربلایی، میزا محمدعلی شاه‌­آبادی، آقا ضیاء­الدین عراقی، سید علی قاضی طباطبایی و …
  • تألیفات: رسائلی در فقه و اصول

خانوادۀ ایشان به علم و تقوا شهره بود و کراماتی نیز از پدر بزرگوارش نقل شده است. میرزا حسین خلیلی اخلاقی نیکو و نفسی کریم داشت و از نظر همنشینی خوش‌­محضر، متواضع و بذله­‌گو بود. از نزدیک به فقیران سرکشی می­‌کرد و به درد دل آنان گوش می­‌داد.

در انجام عبادات مربوط به مسجد کوفه و سهله اهتمام می‌­ورزید و هر سال دهه آخر ماه مبارک رمضان را در مسجد کوفه معتکف می­‌شد. چنان با نماز مأنوس بود که بیشتر اوقات در حال قیام و سجود دیده می­‌شد و هیچ­گاه زیارت عاشورا در بین­‌الطلوعین را ترک نمی‌­کرد.

ذهن دقیقش از توجه به اوضاع و شرایط روز غافل نبود. از بدو جریان مشروطه نقش بسزایی در به ثمر رساندن این نهضت داشت و در واقع یکی از ارکان و رهبران سه­‌گانۀ این قیام به شمار می­‌رفت.

وی بعد از رحلت میرزای شیرازی بزرگ، از مراجع بزرگ و پرآوازۀ جهان تشیع شد، به طوری که در کشورهای ایران، هند، عراق و لبنان پیروان فراوانی داشت.

با همت کم­‌نظیر این عالم بزرگ دو مدرسه علمیه در نجف اشرف ساخته شد، زیرسازی مسجد سهله و کوفه، ساخت زائرسرای بزرگ برای زائران و احداث چاه آب برای ساکنان نجف از دیگر اقدامات ارزشمند وی بوده است.

آخرین ساعات حیات پربرکتش، در مسجد سهله مشغول راز و نیاز به درگاه بی­‌نیاز بود و در همان حال به لقاءالله پیوست.

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۳۹.

پاسخ دهید