میرزا مهدی آشتیانی

0

پدرش میرزا جعفر از شاگردان حکیم محمدرضا قمشه‌ای و حکیم جلوه بود و در علوم عقلی و نقلی تبحر داشت. میرزا مهدی آشتیانی که به «فیلسوف شرق» شهرت داشت، حدود ۳۰ سال در حوزه فلسفی ـ عرفانی تهران تدریس کرد و صدها شاگرد تربیت کرد که هر کدام فرهیخته عصر خویش بوده‌اند. یک ­بار یکی از شاگردان از ایشان پرسید: «مطالب شما یافتنی بود یا بافتنی؟» فرمود: «آ­نچه گفتم به علم‌الیقین بود، اما به عین‌الیقین راه نبردم.» و ادامه داد: «در سفری سالکی خواست مرا به خدمت خود درآورد و تربیت کند. گفتم: ”به خاطر پدرم باید برگردم.“ اما او گفت: ”اگر بروی پدر را نمی­بینی و چون برگردی مرا نمی­یابی.“ من برگشتم و همان‌طور شد که او گفت و سلوک من تمام نشد.»

آیت‌الله ربانی می‌فرمود: «عارفی به من گفته بود میرزا مهدی آشتیانی همچون دریای متلاطمی است، مواظب باش امواج سهمگین او تو را از جا نکند!»

در یکی از جلسات از او درباره اسم اعظم سؤال کردند، پاسخ داد: «اسم اعظم، خود انسان است، انسان باید خودش را پیدا کند.»

روز آخر عمر شریفش رو به قبله نشسته، مشغول اذکاری بود تا اینکه صدایش شنیده شد که می­گفت: «یا ارحم الراحمین» در ذکر سومِ یا ارحم الراحمین، قدم از تنگنای ناسوت برداشت و روی در فضای دلگشای لاهوت نهاد.

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۳.

پاسخ دهید