میرزا هاشم آملی

0

ایشان پس از اخذ درجه اجتهاد رهسپار دیار نجف شد، و بعد از مدتی مورد توجه بسیار آقا ضیاء­الدین عراقی قرار گرفت تا بدانجا که از نزدیکان و اصحاب استفتای ایشان شد.

این مرجع فقید شیعی، فقیهی متعبد و مجتهدی متقی و دارای حالات و روحیات معنوی بود، اما قدرت کتمان وی دیگران را از درک احوالاتش محروم ساخته بود. در رفتار و گفتار به اولیاء خدا علیهم‌السلام اقتدا کرده بود و تواضع و حسن خلق از ویژگی‌های بارز او بود. درِ خانه‌اش به روی همه باز بود و می‌فرمود: «علما باید خود را در معرض استفاده عموم قرار دهند، ثبوت بی‌اثبات بدون فایده است. عالمی که علم خود را عرضه و اظهار نکند بی‌حاصل است. عرضه علم شهرت‌طلبی نیست و تفکیک این دو، موضوع کم‌اهمیتی نیست.»

در گرما و سرما پیاده از خانه تا مسجد اعظم جهت تدریس راه می‌پیمود. شب‌ها زودتر از دیگران می‌خوابید و سحرها که به مناجات برمی‌خاست تا ظهر نمی‌خوابید. از شب‌نشینی‌های رایج بین مردم پرهیز می‌کرد و تحت هیچ شرایطی برنامه تنظیم شده‌اش را به هم نمی‌زد.

عشق به اهل بیت علیهم‌السلام در خونش موج می‌زد. کمتر می‌شد نام مقدس‌شان بیاید و اشک بر محاسنش جاری نشود. سال‌ها ریزه‌خوار خوان علی(ع) بود و هرگاه نام آن حضرت را می‌آورد، بغض گلویش را می‌فشرد. تا از خواب برمی‌خاست بر آن حضرت درود می‌فرستاد و می‌گفت: «السلام علیک یا امیرالمؤمنین و رحمه‌الله و برکاته.»

 کتاب افلاکیان خاک نشین، چاپ ششم، صفحه ۵.

پاسخ دهید